بيشترين قرار داديم » . بعد مىافزايد : « باغهاى خرم و سرسبز و چشمه‌هاى آب جارى در اختيارتان قرار داديم » ( * ( وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ ) * ) . و به اين ترتيب زندگى شما را هم از نظر نيروى انسانى ، هم كشاورزى و باغدارى ، و هم دامدارى و وسائل حمل و نقل پر بار ساختيم ، به گونه اى كه در زندگى خود احساس كمترين كمبود و ناراحتى نداشته باشيد . ولى چه شد كه بخشنده اين همه نعمتها را فراموش كرديد ، شب و روز بر سر سفره او نشستيد و او را نشناختيد . سپس به آخرين مرحله از سخنانش پرداخته و آنها را تهديد و انذار به كيفر الهى مىكند ، و مىگويد : اگر كفران كنيد « من بر شما از عذاب روز بزرگ مىترسم » ( * ( إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ) * ) . روزى كه نتيجه آن همه ظلم و ستم و غرور و استكبار و هواپرستى و بيگانگى از پروردگار را با چشم خود خواهيد ديد . معمولا « * ( يَوْمٍ عَظِيمٍ ) * » ( روز بزرگ ) در قرآن به قيامت اطلاق مىشود كه از هر نظر عظمت دارد ، ولى گاه در آيات قرآن به روزهاى سخت و وحشتناكى كه بر امتها گذشته ، نيز اطلاق شده است ، آن چنان كه در همين سوره در داستان شعيب مىخوانيم كه پس از سرسختى و لجاجت در مقابل حق ، خداوند آنها را با مجازات دردناكى ( صاعقه اى كه از قطعه ابرى فرود آمد ) كيفر داد ، و سپس از اين روز به عنوان « يوم عظيم » ياد مىكند : فَأَخَذَهُمْ عَذابُ يَوْمِ الظُّلَّةِ إِنَّه كانَ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ .